zaterdag 26 maart 2011

kopen, kopen, dan kijken: Dracula pop-up

Mijn moeder kwam deze "grafische pop" tegen en nam haar voor me mee. Het verhaal is gebaseerd op Bram Stokers "Dracula", een gothische briefroman waar ik rond mijn 14e door geobsedeerd raakte.
Ik las het simultaan met mijn beste vriendin: we spraken elke dag af tot welke pagina we mochten doorlezen, zodat we er de volgende dag over konden praten zonder dat de één meer wist dan de ander. Ik steggelde altijd. Daar kwam mijn vriendin al gauw achter toen ik me in mijn enthousiasme versprak (Ik, licht schuimbekkend: "En als ze in Lucy's grafkelder zijn, o, ik dacht dat ik doodging..." Zij: "WAAATT?!").


Eén moment is me specifiek bijgebleven. Ik had het leesproces geritualiseerd: normaliter lag ik op bed, maar voor dit boek ging ik in mijn rieten stoel zitten met een omslagdoek om mijn schouders. Het was herfst, natte bladeren waaiden tegen mijn slaapkamerraam. Toen begonnen de waakhonden van de villa verderop ineens te huilen. Dat deden ze anders nooit. Ze klonken echt als wolven in de verte. Heel mooi en griezelig was dat.

Na "Dracula" gingen we over op de boeken van Anne Rice. Mijn verliefdheid op Lestat was zo hevig dat het pijn deed. Ik dacht er serieus over om bij de tandarts vampiertanden in te laten zetten. Dat kon, dat had ik gezien bij Kopspijkers.

Over de obsessie van tienermeisjes met vampiers moeten proefschriften vol geschreven zijn.



 

 

Verder zijn pop up-boeken altijd geweldig. Zelfs als ze niet zo geweldig zijn.













woensdag 23 maart 2011

roze halsband & groen konijn


Nog meer naald, draad & geduld in "the pink choker". De schets werd gemaakt
door mijn zusje. Ik heb 'm uitgewerkt met kralen en acrylverf.
Daaronder: een überblij opvrolijkkonijn voor Annabel (A6, karton).







  

zaterdag 19 maart 2011

heet van de naald

Mijn ouders woonden vóór mijn geboorte een paar jaar in Kameroen. Ze namen allerlei Afrikaanse kunst mee terug - houten beelden, bewerkte kalebassen, beschilderde stof.
Ik herinner me vooral de geur van het hout, zwaar en een beetje zoet, en een paar leren tasjes die met kraaltjes waren versierd. Mijn vader had ze hoog opgehangen, waarschijnlijk omdat ik er niet aan mocht zitten. Dat heeft ongetwijfeld aan mijn fascinatie bijgedragen.

Materiaal: canvas, acrylverf, potlood, garen en best veel kralen.

zaterdag 12 maart 2011

gevonden voorwerp

Deze onepager maakte ik een paar jaar geleden in het atelier van Annabel Keyzer. Ik heb er eigenlijk nooit meer aan gedacht, maar zij was zo goed de tekening al die tijd te bewaren. 
Gisteren werd ik ermee herenigd.


Werk tegenkomen waarvan je vergeten was dat je het gemaakt had, voelt als geld vinden. 
Mits je het werk nog enigszins het aanzien waard vindt dan - anders voelt het als in de poep stappen.

maandag 7 maart 2011

de lipjes rood, de voetjes bloot - coverdesign bij "Lolita"


Ziet u wat ik zie? 
De uitsnede van bleekroze kinderlipjes lijkt als je er voor het eerst je blik over laat glijden op een uitsnede van, tja, kinderlipjes. Het duurt maar heel even, maar dan is het kwaad al geschied, en zit je met een beeld in je hoofd dat je daar als gezond mensch liever niet wilt hebben.

Nogal heftig.

Dat vond de uitgever ook. Dit was namelijk het oorspronkelijke kaftontwerp, zoals oorspronkelijk bedacht door John Gall. De uitgever koos uiteindelijk voor een veiligere versie: de foto werd een kwartslag gedraaid. Die simpele aanpassing maakt nét het verschil tussen pervers en suggestief.

Nabokovs meesterroman Lolita is sinds haar verschijnen in 1955 voortdurend in herdruk geweest. Ze heeft dan ook een verscheidenheid aan kaftontwerpen opgeleverd. Van romantisch tot abstract, van vetleer tot neonkleuren.
Zo plastisch als Galls omslag zijn de meeste ontwerpen niet. Er zijn vooral veel meisjes. Liefst gesexualiseerd: in bikini, wijdbeens. Of op lollies sabbelend, als variatie op de beroemde Kubrick filmposter.

























“Het boek heet Lolita, en het gaat over Lolita, dus die zetten we op de voorkant,” zie je de ontwerpers gedacht hebben. “O, en ze is sexy, want die kerel wordt vast niet voor niets door haar behekst.”

zondag 6 maart 2011

all play & no work: trailertrashcat

De pakjesbezorger bezorgde een grote kartonnen doos. Er zat vier vierkante meter dik plastic in dat twee zakjes met schuimrubberen waterfilters en een kattenspeeltje op hun plaats hield.


Een vriendin zei dat ik er een trailer voor de kat van kon maken, en dat heb ik toen gedaan.


Ze vindt hem wel leuk.