donderdag 22 maart 2012

Guus, gefeliciteerd!

Met de grote Astrid Lindgren Memorial Award.

Ik dacht dat ik veel van Guus Kuijers werk gelezen had. Maar van de waslijst aan boeken die ik Wikipedia zie, ken ik amper een derde. Dat moet aan de selectie op mijn basisschool en in de dorpsbieb gelegen hebben - alles wat ze daar van Kuijer hadden, heb ik uit.

De beroemde Madelief-boeken stonden er natuurlijk wel, van Met de Poppen Gooien t/m Een Hoofd vol Macaroni. De laatste titel vond ik vorig jaar als afgedankt (en hopelijk vervangen) bibliotheekboek in een rommelwinkel. Ik herlas het dezelfde dag.


Weer moest ik een beetje snotteren bij het ongeluk van Piep en weer kreeg ik hartkloppingen tijdens de bende-oorlog. Maar nu kon ik, ruim volwassen en inmiddels getraind in wereldliteratuur, pas goed zien hoe ontzettend knap hij schrijft. Het drama ontvouwt zich tussen de regels en in korte, geestige dialogen. Kuijer beschrijft de gedachten en belevingswereld van zijn jonge personages secuur en liefdevol, maar zonder vertedering. Hij neemt ze volkomen serieus. Als jonge lezer voel je dat.

De grootste impact op mijn kindergeest had Pappa is een Hond, een post-apocalyptisch verhaal waarin alle mensen van de ene op de andere dag verdwenen zijn. De hoofdpersoon, een jongetje van een jaar of twaalf, blijft alleen achter in een wereld vol dieren. Ik was er indertijd (we schrijven de late 80s) net zo kapot van als ik 20 jaar later van Pulitzer-winnaar The Road zou zijn.


Mijn Guus Kuijer supertip: Olle.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten